Приказната за миленикот не мора да биде голема за да биде важна. Понекогаш највредни се токму малите нешта: начинот на кој спиел, омиленото место покрај прозорецот, погледот пред прошетка или тивкото присуство во тежок ден.
Кога приказната ќе се запише, споменот добива облик. Семејството може да ѝ се врати, пријателите можат да разберат колку значел тој миленик, а времето престанува да ги брише деталите.
Меморијалната објава не е само текст. Таа е мал дигитален траг на благодарност. Таа кажува: беше сакан, беше дел од нашиот живот и твоето место не исчезнува.