Беше мал папагал, но во нашиот дом внесуваше голема радост.
Неговиот глас и неговото присуство внесуваа живот во нашиот дом. Не беше само птица — беше пријател, навика, насмевка и семејство.
Денес тишината е поголема, но љубовта не е помала.
Остана во сеќавањето, во секој поглед кон местото каде што стоеше, во секој спомен што боли и прегрнува во исто време.
Малите крилја замолкнаа, но трагата што ја остави продолжи да живее со нас.